AK Parti Döneminde PKK Meselesinin Kodları

2 ay ago bicaybisimit 0

 

2002’nin 3 Kasım’ında görevi devralan hükumet, önce antidemokratik bir durumu ortadan kaldırmak ile ilgilenerek, seçimi kazanan partinin gerçek liderini siyasi yasaklarından kurtararak işbaşına getirdi (Not: Recep Tayyip Erdoğan, kendi sonlarını ta o günden gören ve o gün “devlet” olanların tüm arayışlarına rağmen, Belediye Başkanı olarak 4 yıl 7 ayda hiçbir “yolsuzluk kırıntısı” bulunamadığından, OKULLARDA OKUTULAN BİR ŞİİR YÜZÜNDEN, 10 ay hapsedilip, siyasi yasaklı yapılmıştı). Hükumetin, ikinci ve zorlu işi, “1 Mart tezkeresi” idi ki, hükumet kıl payı ile ABD’ye Türkiye üzerinden Irak’a girme iznini vermedi (iyi de etti). Ancak ABD hem şok yaşamış, hem çok sinirlenmişti. Ve gereğini de bir aç yıl boyunca yaptı. Ama Türkiye “HİÇ BİR ZAMAN BİR İRAN OLMADIĞINI” TÜM İslam Alemi’ne bir kez daha ispat etmişti. Evet, biz bu aradaki detayları çok uzatmadan, konumuza doğru tekrar süzülelim. Bu dönemde Türkiye, sağlık, eğitim, savunma sanayi, ekonomi vs konularında önemli dev adımlar atarken, asıl meselesine, yani İÇİNİ TEMİZLEYEREK, BOYUNDURUKLARINDAN KURTULMA meselesine de odaklanmış çalışıyordu. Nitekim, Türkiye 2003-2009 arasında İÇİNİ İYİCE BİR TEMİZLEDİ. Bir diğer deyişle DEVLET İRADESİ ARTIK ÇOK YÜKSEK ORANDA SEÇİLMİŞLERİN ELİNDE İDİ 2009’A GELİNDİĞİNDE; BÜROKRATİK OLİGARŞİNİN DEĞİL…

***

2009-2010 yıllarında 4 önemli olay gerçekleşti:

(1) “One Minute” ile tüm dünyaya ve özellikle de kendinden koparılanlara sinyali çakıyordu Türkiye: “Merkez’deki irade artık toplumun gücüyle ayağa kalkmıştır”.

(2) Hemen ardından, Ahmet Davutoğlu dışarıdan Dış İşleri Bakanı olarak atanıyor

(3) hemen ardından da Hakan Fidan MİT Müsteşarı olarak…

Ve (4) basına da, çalışma çöksün diye sızdırılan, Oslo Görüşmeleri…

***

Neydi, Oslo Görüşmeleri ve Çözüm Süreci? Tabii ki, Pkk ve yandaşı partinin algılatmaya çalıştığı gibi bir müzakere süreci değildi, Çözüm Süreci… Mesele, tamamı ile şu idi aslında: Devlet, içinde, bu taşeron örgütün önünü açan, en azından ortadan kalkmasını engelleyen, cuntaları da, o cuntaların, Kürt vatandaşlarımız üzerinde oluşturdukları baskıları da ortadan kaldırdı. Kürt, artık kimliğini ifade edebilen, dilini konuşabilen, tüm vatandaşlık haklarından yararlanabilen, faili meçhullerle kaybolmayan, yakılan köyleri ve evlerini parasını alan, bölgesine çağdaş yaşama adına yatırımları alan, tam vatandaş haline gelmişti. Bir yandan da, çeşitli seviyedeki kürt liderler ile birlikte, 200 yıllık oyun çözülmüş, Kürt-Türk el ele olursa ne yapabilecekleri netleşmişti. Pkk lideri Abdullah Öcalan, şöyle ifade ediyordu 21 Mart 2013’teki mektubunda: “1000 yıldır birlikte yaşadıklarımızla, aynı bayrak altında yaşamak…”. Kuzey Irak Başkanı Barzani, daha da ileri gidiyordu; hem devletinin en önemli ürününü (petrolü), hem de bu petrolün parasını Türkiye’ye emanet ediyor; ayrıca, bu duruma karşı çıkanlara da şöyle sesleniyordu: “Biz, başkent seçmeyi de biliriz!”. Nitekim, her seferinde DAEŞ dolayısıyla ertelense de, önce 2014 yazında, sonra 2015 sonbaharında, Irak Merkezi Yönetimi’nden ayrılma referandumu hazırlıklarına başlama emri, veriyordu.

***

Çözüm Süreci, olarak adlandırılan süreç, aslında, Türkiye Devleti’nin, yeniden tüm halkları ile barıştığı ve tamamen Milletine ait bir anayasayı yapması süreci idi. Ama henüz yaptırmadılar görüldüğü üzere. Şöyle de diyebiliriz: “Türkiye’de son 5 yıldır kopartılan fırtınaların, algı ve yalan operasyonlarının tek sebebi, Türkiye’ye kendi milli, sivil anayasasını yaptırmamaktı. Bu bağlamda, süreci Kürt aktörler açısından izlediğimizde, gördüğümüz ise, özellikle Selahattin Demirtaş önderliğindeki hdp ve Karayılan-Bayık önderliğindeki Kandil’in (pkk nın), bütün bu uzlaşma zemininden, yine özellikle 2013’ten sonra, hatta, Demirtaş Abd’de Fuller ile gezip dolaştıktan (!) sonra, kayması idi. Bu kayışı, en net olarak önce Kobani Olaylarında, sonra 21 mart 2015 itibariyle silahsızlanma mektubu konusunda, en sonunda da, Güneydoğu’da tekrar kalkışma başlattıkları, 2015 yazında gözlemledik.

***

Şimdi sırasıyla bu olayları inceleyelim bakalım, kim samimi, kim değil…

Kobani Olayları • DAEŞ, birdenbire, Musul’u bırakıp, görece, stratejik önemi olmadığı var sayılan Kobani’ye doğru koşmaya başladı. • Ve ne hikmetse (bence helal olsun TC ve MİT’e), Kobani nüfusunun tamamı (yaklaşık 200.000 kişi), TC sınırına dayandı, ve TC bu insanlara da kucak açtı. Yani Kobani’de aslında SİVİL KALMADI. • 1 Ekim 2014’te, meclise, Kobani konusunda gerekirse, yardım için, Türk Ordusunun girmesi veya Peşmerge’nin aynı amaçla Türkiye’den geçirilmesi konusunda bir tezkere geldi. Ve bu tezkereyi, chp ve hdp reddetti. • 4 Ekim 2014’te, chp’den Sezgin Tanrıkulu ve hdp’den Selahattin Demirtaş, Alman Milletvekili Claudia Roth ile Diyarbakır’da görüştü. Ne hikmetse?.. (bu, gezi olaylarının ortasında Divan Otel’den çıkan; Suruç bombası önceki günü Demirtaş ile görüşen olan aynı Roth, hani yıllar önce şu bizim Bakan Ayvaz Gökdemir ile, Bakan’ın bir sözü üzerine davalık olan…) • 5 Ekim 2014’te, 4 gün önce mecliste tezkereye ret veren, bir gün önce Alman Milletvekili ile Diyarbakır’da buluşup görüşen Tanrıkulu ve Demirtaş, halkı sokağa döken açıklama yaptı. Dedikleri şunlar idi: (1)Kobani’de, siviller var. (aslında yok, hepsi Türkiye’ye geldi)

(2)TC, DAEŞ’i kurdu. (zaman gösterdi ki; DAEŞ’in tek zarar verdiği ülke, ve DAEŞ’in içinde eli bulunmayan tek ülke TC)

(3)TC, Kobani’ye yardım etmiyor. (yardım etmek için verilen tezkereye, siz ret oyu verdiniz. Ona rağmen tezkere geçti ve TC Peşmerge’yi sınırdan bölgeye doğru geçirdi)

***

 Benim görüşümce, bu olaylar, çözüm sürecinin ve çözüm iradesi gösterenlerin (Devlet, Barzani, Öcalan…) altını oyarak, barışı sonlandırmak, Kürt halkını sokağa çekerek, pkk ya tekrar silah kullandırmaktı. Omadı. O gün başarılamadı. Çünkü, birkaç gözü dönmüş katil dışında, toplum, sokaklara çıkmadı. Zaten olan biten de bir toplumsal protesto eylemi şeklinde değil, katliam şeklinde gerçekleşti. Silahsızlanma Mektubu ve Oslo ile Başlayan Tüm Süreci Yok Etme Adımları Önce, tam da 21 Mart’ta, Öcalan’ın “silahsızlanma kongresini toplayın” dediği mektubun açıklandığı gün, Bülent Arınç, her zamanki gibi ardı gelmeyen ama gündemi meşgul edip, asıl gündemin üzerini örten Melih Gökçek çıkışını yaptı. Türkiye, o hafta, silahsızlanma kongresinin toplanması konusu yerine, bu konuyu konuştu. Ve o gün itibariyle, Öcalan’ın mektubu bir nevi hasır altı edilmiş oldu. Hemen, akabinde, Dolmabahçe Toplantısı, sanki Oslo olmamış, Öcalan’ın görüşmeleri ve mektupları olmamış gibi; bir müzakere sürecini başlangıcı gibi sunulunca, Cumhurbaşkanı, haklı olarak çileden çıktı ve böyle bir mutabakatın, ya da müzakere sürecinin olmayacağını ifade etti. Hemen ertesi günü de Genel Kurmay Başkanı’da, görünen siyasi süreçler dışındaki adımların misliyle karşılık göreceği şeklinde açıklama yaptı. Yani, devlet diyordu ki: aslında süreç için gereken ne varsa yapıldı, sürecin sonuna gelindi, ancak siz, dış güdümlü olarak, “dur biz bu süreci yıkalım, yeniden başlatalım, müzakere olsun, hatta bunun içinde başka devletler de olsun” derseniz; art niyetiniz ortaya çıkar, ve bu durumda da devlet ne gerekiyorsa yapar. İşte tam da bunun ardından, meclis grup toplantısında Demirtaş, eğer kendisini samimi bir Kürt vatandaş olarak kabul edersek, tarihe nankörlük belgesi olarak geçecek sözleri sarfetti: Erdoğan’a ithafen, “Seni başkan yaptırmayacağız, yaptırmayacağız, yaptırmayacağız”.

***

Bu durumda; (1)Unuttuğu bir şey vardı ki; Türkiye Milleti, kendisinin de aday olduğu seçimde Başkan’ının seçmişti. (2)Eğer o seçimde kendisi aday olmasa, anket ve görüşmelerimize göre Kürt vatandaşlarımız da Erdoğan’a oy verecekti. (3)Son 100 yılda, sadace Türkiye’de değil, bütün Ortadoğu’da, Kürtleri eşit-gerçek vatandaş kabul edip, buna göre gereken her ne varsa yapan Erdoğan’a Kürt vatandaşımızın bu şekilde karşı çıkışı mantıklı değildi ama, Kürt vatandaşımız da, tekrar uyutuldu. Cumhurbaşkanımızın en son söylediği “Türkiye’de artık Kürt sorunu yoktur” sözleri, sanki Kürt düşmanlığı ya da ayrımcılığı gibi algılatıldı. Halbuki, yıllar önce “Kürt sorunu vardır” diyen de; 10 yılda bugüne kadar artık bu sorunun tüm unsurlarını halletiği için “Kürt sorunu yoktur artık” diyen de Erdoğan’dı. Kürt vatandaşımız, belki yıllarda oluşan hassasiyetler ve biraz da milliyetçi damardan dolayı bu ayrımı önce yapamadı. Ancak yaklaşık 8 ay sonra bu ayrımı yapmaya başladı. Gerçeği gördü. Bu arada, Türkiye’de, 2 kez seçimler oldu. 2 seçimin arasında, bütün Türkiye, istikrarsızlığın neye mal olduğunu gördü. Ayrıca yalan ve algı operasyonları devam etti. Suruç; Diyarbakır ve Ankara patlamaları oldu. Tüm patlamalar Kürt kardeşlerimizin yoğun olduğu toplantılar olduğu halde, tümünde de hdp yöneticilerinin olmayışı ilginçti. Ve yie tabi, her bu tür olayda olduğu gibi, Suruç patlaması öncesi de Demirtaş’ın Claudia Roth ile görüşmüş olması kayda değer nottu. Bir başka kayda değer not ise, daha önce de bahsetmiştik ama tekrar edelim ki; hdp nin, chp nin seçim startejistleri ile FETÖ nün stratejisti aynı çatıya bağlıydı: Graham Fuller… Eğer siz bunlara tesadüf diyorsanız, ben tüm siyasi argümanlarımı geri çekiyorum, değerli okurum! Tüm bunların ardından, pkk artık son saldırışına, bu sefer şehirlerden geçti.

***

Amaç Türkiye’yi de Suriye’ye çevirmekti. Olmadı. Olmayacak. Bütün olan bitene rağmen, Birlik ve Kardeşlik Misyonumuz yürüyecek; Türk-Kürt-Arap yıllarca sürdürdüğü Birlik ve Kardeşliğini tekrar tesis edecek ve BU COĞRAFYAYI VE KAYNAKLARINI YENDİEN BU COĞRAFYANIN ÇOCUKLARI YÖNETECEK! Ne bu coğrafyanın kaynaklarını hortumlamak derdinde olan Tröstler, ne onların yerli işbirlikçisi, siyasiler ve sömürge aydınları, bu kardeşi kardeşe kırdırıp suçu kardeşliğe ve diğer kardeşe atma stratejisinden bu sefer kazançlı çıkamayacaklar. Bu zatlar, 100 yıl boyunca Türkiye’nin, ayağına vurulan prangalar ile aya kalkamadığı, her kalkmaya çalıştığında, tepesine balyozun indiği dönemi referans alıyor ve yanılıyorlar. Çünkü Türkiye bu sefer ayağa kalkmaya çalışmıyor; KALKTI. GEÇMİŞ OLSUN! Biliyoruz yine gelecekler, gelmeye devam edecekler. Ukrayna’da, Mısır’da, İran’da, Ortadoğu’da, Kafkaslar’da, Balkanlar’da ve Türkiye’nin içinde, siyaset üzerinden, halk üzerinden, operasyonlar yapacaklar. Sömürge aydınlarını her yerde peşlerine takacaklar, hep gelecekler, gelecekler, gelecekler. Ama biz de, bugün itibariyle tüm değerlerimizi ve milli var oluşumuzu simgeleyen bugünün Cumhur Önderini, BAŞKAN YAPACAĞIZ YAPACAĞIZ YAPACAĞIZ!!! (Not: Dikkat edin, benim sözlerim, “yaptırmayacağız” karşılığında “yaptıracağız” değil; “YA PA CA ĞIZ”… Çünkü biz taşeron kullanmayız. Biz milletiz. Bu konuyu, şimdilik tamamlarken, şuna da değinmek lazım. Bugün, son 5 yıldaki bir çok konuda olduğu gibi, bakın kimler, milli olana karşı aynı saftalar? Siz listeye bakın, başka ne demeye gerek var ki zaten: 1. Türkiye’de, Türk – Kürt ayrışmasının, kuruluş felsefesi ve tek parti olarak iktidarken yaptıklarıyla tek müsebbibi olan ve çözüm süreçlerine hiçbir katkı vermeyip, 2,5 yıllık iktidar ortaklığı sırasında, şehitlerin 1/3 ünün verildiği, CHP 2. Bu ayrışmanın şiddete bürünmesi için, Eski Türkiye, yani oligarklar içinden üretilmiş, bu oligarkların da patronu (!) olan dış güçlerce palazlandırılmış PKK 3. Bu PKK’nın, siyasal kanadı haline gelmiş HDP 4. Devletin, bir başka terör örgütü olarak tanımladığı ve alenen o aynı patronlar (!) adına hareket ettiği ispatlanan FETÖ 5. FETÖ, PKK, CHP, HDP’ni ortak danışmanı Garaham Fuller 6. Graham Fuller’ın siyasi ayağı olduğu yapının basın ayağı olan ve 1905’te Sultan Abdülhamit için, 1935’te Mustafa Kemal için, 1955’te Menderes için, 1985’te Özal için, 2015’te Erdoğan için aynı yazıları yazan, söyleyen Murdoch’un Medyası 7. Graham Fuller ve Murdoch’un bağlı olduğu Hanedanın Türk İş Dünyasındaki Ortakları 8. Murdoch’un Türk Medya Dünyasındaki Ortakları 9. Kürtlere hala, 100 yıldır vatandaşlık vermemiş devletin başı Esed 10. Aynı okuldan (Kraliçe’nin vakıf okulu) tedrisli, Sisi, Ruhani, Ekmeleddin İhsanoğlu Düşünsenize Dostlarım, ilginç değil mi; Türkiye’de Türk – Kürt ayrıştırma çabasının birincil unsur olan, Ulus Devlet Projesi’nin ana destekçisi Hürriyet Gazetesi’nin tepesinde hala “Türkiye Türklerindir” yazıyor ve bu gazete bugün HDPKK’yı destekliyor. Rahmetli Ahmet Kaya’ya yaptıkları bile hala akıllardayken üstelik. Bu ezbere yönlendirmelerle, her gün, yolda gördüğünde beğenmediği, aşağıladığı Kürt’e; Nişantaşı’nın Kokoşu bile gidip oy verebiliyor.

Kazım Yurdakul

-Diriliş-